Elke nou en dan besef ek weereens hoekom die wêreld so op sy kop is. Dit gebeur elke keer as ek weer besef hoe belangrik 'n vaderfiguur in ons lewe is. Daar is nou maar net geen manier om weg te kom van die feit dat 'n vaderfiguur 'n massiewe invloed het op elke seun en dogter se hele lewe nie. En ons praat nie net van hoe jy God as Vader sien nie. Dit beïnvloed soveel aspekte van gesonde ontwikkeling. 

Corné Dannhauser is 'n man van vele talente en belangstellings in uiteenlopende rigtings, net soos die kunstenaars van ouds. Soos Michelangelo het hy 'n gesonde belangstelling in die menslike liggaam. In Corné se geval vind dit uitdrukking in sy wye kennis oor gesondheid, wat eetgewoontes en fiksheid behels. Hy is 'n persoonlike afrigter van kettlebells en is stadig maar seker besig om 'n uiteenlopende groep mense te help om optimale gesondheid te bereik, van alledaagse mense tot kunstenaars en sportpersone. Gaan lees meer oor dié interessante manier van oefen by http://www.kettlebellfitness.co.za

Ek staan met my voete in die laaste stukkie water wat die brander weggooi en verwonder my aan die oneindigende skakerings van grys in die see. Skielik verstaan ek hoekom die meeste mense wat ek ken wat baie met die see te doene het, soos branderplankryers, een of ander geloofsisteem het. Gewoonlik is dit ook een wat ek nie mee saam stem nie, maar jy kan nie voor hierdie grootse stuk van die skepping staan en in níks wil glo nie. 'n Maand voor hierdie stukkie bederf was ek vir 'n week lank by 'n vakansieoord naby Pelgimsrus, heerlik tussen die berge en bosse. Dis so mooi dat jy elke oggend spontaan aan die glimlag raak. Twee weke later was ek in Malelane. As jy jou piesang hier laat val, kom daar 'n boom op. Die helfte van die land se groente word hier rond verbou en ek verstaan hoekom; as ek 'n wortel was sou ek ook hier wou bly. Die plant se blomme is anders as enige ander plek. Die ding blom nie net nie, dit skree 'n loflied! Dit voel my iewers agter 'n boom moet daar 'n grot of deur of ding wees waar jy kan deurstap na die paradys, a la CS Lewis. Dit lyk of God alles wat Hy in die paradys gesit het hiér kom uittoets het en toe net so hier gelos het.

Ek kry mense in voltydse bediening net so jammer soos musikante. Hulle moet mos alles doen omdat dit hulle werk is, dís hoekom die gemeente hulle 'n salaris betaal. Die arme ou is geroep om 'n evangelis te wees, nou moet hy die hele gemeente hanteer met die totale afwesigheid van 'n administratiewe geen. Nog een is 'n fantastiese herder, maar almal verwag hy moet ook 'n fantastiese prediker wees, soos die op TV. Die ander arme siel is diep in sy rustige hart 'n voortreflike leermeester, maar die gemeente is boos, want hy is nie 'n vurige, wonderwerkende bidder nie.